Barroso II 
Geplaatst door Frans Timmermans op 17 september 2009
Gisteren stemde het Europese Parlement in met een tweede termijn voor Commissie-voorzitter Barroso. Timmermans schrijft onder meer over de uitdagingen die nu op zijn bordje liggen.
José Manuel Barroso is herkozen tot Voorzitter van de Europese Commissie voor de periode 2010-2015. Een ruime meerderheid van het Europese Parlement gaf hem het vertrouwen om in de komende jaren de uitdagingen aan te gaan waar Europa zich voor gesteld ziet. De economie uit het slop halen, de klimaatcrisis het hoofd bieden, de internationale verhoudingen verbeteren, het energievraagstuk van een duurzame oplossing voorzien, voorwaar geen kattenpis.
Gelet op de omvang van deze uitdagingen, is het goed dat er geen twijfel bestaat over de steun van het EP voor Barroso. Hij zal nu snel met de regeringsleiders moeten overleggen over de samenstelling van de nieuwe Commissie, zowel wat betreft personen als portefeuilleverdeling. Dat is sinds het einde van de Europese deling een buitengewoon ingewikkeld proces. 27 Lidstaten hebben ieder zo hun wensen en verwachtingen en er moet rekening gehouden worden met een evenwichtige politieke verdeling en een goede balans tussen de regio’s en tussen man en vrouw, oud en jong. Een lastige sudoku, maar niet onmogelijk.
Barroso heeft in het EP blijk gegeven van veel ambitie en van de wens zeer nauw met het parlement samen te willen werken. Dat zijn twee uitstekende uitgangspunten. Het betekent namelijk dat hij niet zal schromen in zijn tweede en laatste periode zijn nek uit te steken, ook als daar door sommige regeringsleiders over zal worden gefronst. Dat is ook dringend nodig, want anders verwordt de Commissie definitief tot secretariaat van de Europese Raad, hetgeen in strijd zou zijn met het belang van Nederland. Een innige relatie met het EP is daarbij onmisbaar. Zeker als het Verdrag van Lissabon van kracht wordt, zal het EP zich nog nadrukkelijker aan het Europese front melden.
Een sterke tandem Commissie-EP kan dan goed tegenwicht bieden tegen een Europese Raad, die aan belang zal winnen, maar die wel gehouden moet worden aan het evenwicht tussen de instellingen, zoals in het Verdrag voorzien.
José Manuel Barroso is herkozen tot Voorzitter van de Europese Commissie voor de periode 2010-2015. Een ruime meerderheid van het Europese Parlement gaf hem het vertrouwen om in de komende jaren de uitdagingen aan te gaan waar Europa zich voor gesteld ziet. De economie uit het slop halen, de klimaatcrisis het hoofd bieden, de internationale verhoudingen verbeteren, het energievraagstuk van een duurzame oplossing voorzien, voorwaar geen kattenpis.
Gelet op de omvang van deze uitdagingen, is het goed dat er geen twijfel bestaat over de steun van het EP voor Barroso. Hij zal nu snel met de regeringsleiders moeten overleggen over de samenstelling van de nieuwe Commissie, zowel wat betreft personen als portefeuilleverdeling. Dat is sinds het einde van de Europese deling een buitengewoon ingewikkeld proces. 27 Lidstaten hebben ieder zo hun wensen en verwachtingen en er moet rekening gehouden worden met een evenwichtige politieke verdeling en een goede balans tussen de regio’s en tussen man en vrouw, oud en jong. Een lastige sudoku, maar niet onmogelijk.
Barroso heeft in het EP blijk gegeven van veel ambitie en van de wens zeer nauw met het parlement samen te willen werken. Dat zijn twee uitstekende uitgangspunten. Het betekent namelijk dat hij niet zal schromen in zijn tweede en laatste periode zijn nek uit te steken, ook als daar door sommige regeringsleiders over zal worden gefronst. Dat is ook dringend nodig, want anders verwordt de Commissie definitief tot secretariaat van de Europese Raad, hetgeen in strijd zou zijn met het belang van Nederland. Een innige relatie met het EP is daarbij onmisbaar. Zeker als het Verdrag van Lissabon van kracht wordt, zal het EP zich nog nadrukkelijker aan het Europese front melden.
Een sterke tandem Commissie-EP kan dan goed tegenwicht bieden tegen een Europese Raad, die aan belang zal winnen, maar die wel gehouden moet worden aan het evenwicht tussen de instellingen, zoals in het Verdrag voorzien.