Uit de Europese Raad 
Geplaatst door Frans Timmermans op 20 maart 2009
Frans Timmermans geeft een rechtstreekse inkijk in de Europese Raad in Brussel: “Onderhandelen en coalities vormen doe je buiten de vergaderzaal”. Even een kort bericht uit de Europese Raad.
Op dit moment wordt de laatste hand gelegd aan de conclusies. Omdat Minister Verhagen nu de stoel inneemt naast Premier Balkenende, zit ik met onze ambassadeur Tom de Bruijn en vele collega’s net buiten de vergaderzaal. Ook hier gaan de onderhandelingen gewoon door. Sterker nog, onderhandelen en coalities vormen doe je hier, binnen is het toch vooral je standpunt uitdragen, je aansluiten bij een land waar je het mee eens bent of je afzetten tegen iemand wiens standpunt je niet deelt.
Terwijl ik dit schrijf staan de ministers van buitenlandse zaken van Zweden, Polen en het Verenigd Koninkrijk vlak naast mij. Zij onderhandelen over de tekst van de conclusies die het Oostelijk Partnerschap aangaan. Het gaat om de relatie met Wit-Rusland, Oekraïne, Moldavië, Armenië, Azerbeidzjan en Georgië. David Miliband zoekt naar een gemeenschappelijke formule. Aan de ene kant zijn er landen die proberen de deur naar toetreding voor die landen open te zetten, aan de andere kant zijn er landen als Nederland die het Partnerschap juist zien als een alternatief voor de eindeloze en heilloze discussie over toetreding van landen die daar nog generaties van verwijderd zijn.
Het trio dat hier naast mij staat bezie ik met enige argwaan, want zij zijn van de club “hoe meer hoe beter”. Gelukkig staan daar de Benelux, Duitsland en Frankrijk tegenover. De Europese Unie zou er goed aan doen met veel meer nadruk ‘strikt maar fair’ als uitgangspunt te kiezen. Staan voor al gemaakte afspraken, maar niet voortdurend weer de boel oprekken.
Goed dat Frankrijk en Duitsland gezamenlijk hebben verklaard dat we voor uitbreiden het Verdrag van Lissabon nodig hebben, anders loopt de boel nog verder vast. Als we aan deze stelling nog eens toevoegen dat de EU voorlopig het bordje al boordevol heeft en dus pas weer over uitbreiding praat als de meest recente uitbreiding is ‘verteerd’ en de onderhandelingen met de huidige kandidaten zijn afgerond, zijn we een eind op de goede weg. Maar voor het zover is, zullen we nog veel en intensief moeten onderhandelen. Want er zijn veel lidstaten, oud en nieuw, die een wel heel ontspannen houding aannemen tegenover eventuele nieuwe leden.
Zoals Helmut Schmidt zei: “Europa muss es verkraften können”. Zo is het maar net. Ik moet nu stoppen, want ik moet de zaal weer in.
Op dit moment wordt de laatste hand gelegd aan de conclusies. Omdat Minister Verhagen nu de stoel inneemt naast Premier Balkenende, zit ik met onze ambassadeur Tom de Bruijn en vele collega’s net buiten de vergaderzaal. Ook hier gaan de onderhandelingen gewoon door. Sterker nog, onderhandelen en coalities vormen doe je hier, binnen is het toch vooral je standpunt uitdragen, je aansluiten bij een land waar je het mee eens bent of je afzetten tegen iemand wiens standpunt je niet deelt.
Terwijl ik dit schrijf staan de ministers van buitenlandse zaken van Zweden, Polen en het Verenigd Koninkrijk vlak naast mij. Zij onderhandelen over de tekst van de conclusies die het Oostelijk Partnerschap aangaan. Het gaat om de relatie met Wit-Rusland, Oekraïne, Moldavië, Armenië, Azerbeidzjan en Georgië. David Miliband zoekt naar een gemeenschappelijke formule. Aan de ene kant zijn er landen die proberen de deur naar toetreding voor die landen open te zetten, aan de andere kant zijn er landen als Nederland die het Partnerschap juist zien als een alternatief voor de eindeloze en heilloze discussie over toetreding van landen die daar nog generaties van verwijderd zijn.
Het trio dat hier naast mij staat bezie ik met enige argwaan, want zij zijn van de club “hoe meer hoe beter”. Gelukkig staan daar de Benelux, Duitsland en Frankrijk tegenover. De Europese Unie zou er goed aan doen met veel meer nadruk ‘strikt maar fair’ als uitgangspunt te kiezen. Staan voor al gemaakte afspraken, maar niet voortdurend weer de boel oprekken.
Goed dat Frankrijk en Duitsland gezamenlijk hebben verklaard dat we voor uitbreiden het Verdrag van Lissabon nodig hebben, anders loopt de boel nog verder vast. Als we aan deze stelling nog eens toevoegen dat de EU voorlopig het bordje al boordevol heeft en dus pas weer over uitbreiding praat als de meest recente uitbreiding is ‘verteerd’ en de onderhandelingen met de huidige kandidaten zijn afgerond, zijn we een eind op de goede weg. Maar voor het zover is, zullen we nog veel en intensief moeten onderhandelen. Want er zijn veel lidstaten, oud en nieuw, die een wel heel ontspannen houding aannemen tegenover eventuele nieuwe leden.
Zoals Helmut Schmidt zei: “Europa muss es verkraften können”. Zo is het maar net. Ik moet nu stoppen, want ik moet de zaal weer in.